Έπειτα από το τελευταίο post που έκανα (μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ), πολλοί είναι εκείνοι που απόρησαν για το τι «κουλά» κάθομαι και γράφω. Άλλοι τα θεώρησαν ακατανόητα, αλλά αυτό είναι κάτι που μπορεί να συμβαίνει καθώς ο καθένας μας έχει διαφορετικό τρόπο γραφής. Άλλοι πάλι έπιασαν το νόημα και με προσωπική επικοινωνία θέλησαν να ρωτήσουν αν αυτό που λέω το εννοώ. Ποιο; Θα δείτε πιο κάτω...

Όποιος είχε διαβάσει την ιστορία μου, Μια Άγνωστη Ανάμεσά Τους, θα είχε καταλάβει ότι τα περισσότερα που αναφέρονταν δεν ήταν αυτά που εκ πρώτης όψεως έδειχναν, αλλά η ουσία βρισκόταν πίσω από αυτά, πίσω από τον «γλωσσοδέτη», μέσα στο «αίνιγμα» που για άλλους έκανε την ιστορία ενδιαφέρουσα και για άλλους ασήμαντη.

Επειδή δεν μου αρέσει να νιώθω την αγωνία τώρα κάποιου και την περιέργειά του καθώς διαβάζει, θα πω από τώρα λοιπόν ότι ο λόγος που έγινε το τελευταίο post είναι γιατί γυρίζω σελίδα στη ζωή μου (δυστυχώς ή ευτυχώς... μάλλον δυστυχώς!) και μέσα σε αυτή τη σελίδα δυστυχώς ξανά είναι και το blog μου. Συνεπώς, το blog κλείνει από σήμερα. Δεν ξέρω αν θα ανοίξει στο μέλλον... Ίσως! Πάντως τώρα κλείνει. Αν αφήσετε σχόλια, φυσικά και θα απαντήσω, αλλά δεν θα δείτε κάποια νέα εγγραφή στο εξής. Και να σκεφτείτε ότι τώρα κλείνω ένα χρόνο στο blog μου!!! Πέρυσι, τον μήνα Νοέμβριο, έγινα μέλος στον κόσμο του Pathfinder για πρώτη φορά. Ίσως ήταν η μόνη μεγάλη και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ σχέση που είχα ως τώρα στη ζωή μου... σχέση ΟΥΣΙΑΣ και φοβήθηκα την «δέσμευση»!

Όποιος στο εξής θέλει να βλέπει δουλειές μου και μάλιστα υπόσχομαι ενδιαφέροντα πράγματα στο μέλλον σε συνεργασία και με άλλα άτομα ή αν θέλει να βρει τα νέα μου βίντεο και ο,τιδήποτε άλλο φυσικά, ο μόνος τρόπος που μπορεί να ενημερωθεί θα είναι μέσω του γκρουπ που έχω φτιάξει, στο οποίο μπορεί να γίνει μέλος όπως έχω ξανά πει -αν το επιθυμεί- πατώντας ΕΔΩ και επιλέγοντας «Join This Group!».

Δεν είναι μια απόφαση στιγμής. Είναι κάτι που σκέφτομαι καιρό. Δεν έχω να δώσω άλλα αυτή τη στιγμή σε αυτό τον χώρο και είναι περιττό να τον κρατώ ενεργό αλλά στην ουσία ανενεργό και στάσιμο. Ξεκίνησε ως ένας καθαρά "δημοσιογραφικός" χώρος και κατέληξε να εμπεριέχει τη ζωή μου και την καθημερινότητά μου αλλά με ένα στυλ πιο μυστήριο, πιο «μυθιστορηματικό» κάνοντάς την πολύπλοκη και ακατανόητη στους άλλους. Δεν μου αρέσει και το λέω... και φυσικά το έχω πει και στο παρελθόν. Ότι δεν νοιάζει κανέναν η καθημερινότητά μου, ίσως ούτε και εμένα (!) και ήταν λάθος μου να την «δημοσιεύσω».

Οπότε κλείνω...

Κρύβω κάπου το κλειδί (προσωρινά ίσως ή για πάντα πιθανόν)...

Σας λέω ότι εδώ μέσα γνώρισα φίλους και άτομα αξιόλογα, γνώρισα την άλλη όψη της ζωής... εκείνη όπου ένας άγνωστος σου δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον, που νοιάζεται για σένα, που σε διαβάζει και θέλει να προχωρήσεις πραγματικά στο χώρο που γνωρίζεις τώρα σταδιακά μέσω της σχολής σου... που δεν αδιαφορεί για εσένα καθότι άγνωστος, εν αντιθέσει με τους γνωστούς της ζωής σου!!!...

Υπόσχομαι σε όσους πέρασαν από δω ότι θα συνεχίσω να τους διαβάζω όταν μπορώ, γιατί με κέρδισαν... κέρδισαν την ψυχή μου και τους ευχαριστώ που με ακολούθησαν τόσο καιρό...

Και τέλος υπόσχομαι και σε όσους με ακολουθήσουν και ήδη με ακολουθούν ως μια ομάδα μέσα στο γκρουπ μου, ότι θα τους αφοσιωθώ και στο εξής όλες μου οι δουλειές θα προσπαθώ να είναι τέτοιες ώστε να τους ελκύουν πραγματικά και να τις αγαπήσουν.

Να περνάτε όλοι καλά και να χαμογελάτε και αν κάποιος από εσάς ακόμα δεν έχει βρει τον δρόμο του, εύχομαι σύντομα να αντικρίσει έναν δρόμο γαλήνιο, γεμάτο χρώματα και ενέργεια, να πάρει το άλογό του και να τον διασχίσει ως το τέλος γεμάτος χαρά και όνειρα...

Καλό μας ταξίδι λοιπόν!

Μέμα Σταθοπούλου

mika_mema@yahoo.com

http://groups.yahoo.com/group/mema_news

Αλλά το θέμα δεν είναι αν και πότε θα καταλήξεις εκεί. Το θέμα είναι αν πιστεύεις πως δεν υπάρχουν ξερονήσια και παραδεισένια μέρη, παρά μόνο το «εδώ» που είσαι τώρα. Γιατί αν μείνεις στο «εδώ» τότε χάνεις όλη την εμπειρία, χάνεις το ταξίδι! Αλλά και αυτό εξαρτάται από τις προσδοκίες κάποιου. Έτσι δεν είναι; Είσαι εσύ και εγώ για παράδειγμα. Εσύ ζεις στο «εδώ», ενώ εγώ κάνω χρόνια τώρα αυτά τα ταξίδια, τα άσχημα -πολλές φορές- ταξίδια. Πώς μπορούμε να συνυπάρξουμε λοιπόν όταν εσύ είσαι εδώ και εγώ αλλού; Όταν οι δρόμοι είναι διαφορετικοί; Κι αν υποθέσουμε ότι επιλέγουμε έναν, κοινό δρόμο να ταξιδέψουμε μαζί... εσύ που τόσα χρόνια ζεις στο εδώ, μπορείς άραγε να αντέξεις να μάθεις όλα αυτά που έζησα εγώ στο εκεί; Όχι! Δεν μπορείς! Και κανένας δεν μπορεί. Γιατί είναι σαν να συγκρίνεις ένα μωρό με έναν ηλικιωμένο... αδύνατο να μοιάζουν! Δε νομίζεις;! Μάλλον νομίζεις...

~~~*~~~*~~~

Και όταν πλησιάζεις στον τελικό σκοπό σου, τότε έρχεσαι και καταγράφεις όλες αυτές τις μπουρδολογίες, όλη αυτή την "αγχωμένη μαλακία" που λέει και το άλλο άσμα... και κλείνεις τo post λέγοντας πια πως μισείς την αλήθεια περισσότερο από ο,τιδήποτε και οποιονδήποτε. Εσύ που αγωνιζόσουν για αυτή την κωλοαλήθεια, πλέον λες πως δεν σε νοιάζει και ούτε θες να μάθεις την αλήθεια κανενός και κλείνεσαι στο δικό σου καβούκι και εκεί τελειώνουν όλα...

Περισσότερα

Από μένα για σένα (ή για εκείνον/εκείνη/εκείνους/εκείνες αν προτιμάς)...

με πολλή αγάπη...

έτσι γιατί γουστάρω...

γιατί βαρέθηκα τη μαλακία...

γιατί συγχίστηκα...

και γιατί ΧΕΣΤΗΚΑ!!!

Έπειτα από πρόσκληση της αγαπημένης νεράιδας fira για ένα ακόμα blogοπαίχνιδο, πρέπει να σας παρουσιάσω 6 blogs που ξεχωρίζω και για ποιό λόγο. Τρία από αυτά πρέπει να ανήκουν σε κοριτσάκια και 3 σε αγοράκια. Οφείλω να ομολογήσω πως η επιλογή ήταν δύσκολη, καθότι τα blogs που μου αρέσουν και επισκέπτομαι όποτε έχω χρόνο είναι περισσότερα και όχι μόνο αυτά τα 6. Ωστόσο έπρεπε να διαλέξω και το έκανα...

Η ουσία του παιχνιδιού είναι άλλη... Είναι να πεις ποιά blogs θα ήθελες να είχες στη θέση του δικού σου. Επειδή αυτό το θεωρώ λίγο υπερβολικό και άδικο για το χώρο που έχουμε όλοι μας, θα αλλάξω λίγο τους κανόνες του παιχνιδιού, αναφέροντας απλά ποιά blogs μου αρέσουν γενικότερα και όχι ποιά θα ήθελα να έχω αντικαθιστώντας στην ουσία το "σπίτι μου"...Γιατί προφανώς ο καθένας αγαπάει τον χώρο του και δεν πιστεύω πως θα ήθελε να τον αλλάξει αν υπήρχε τέτοιο ενδεχόμενο...

Όσοι λοιπόν δείτε το όνομα του blog σας, αποτελείτε πλέον κομμάτι της αλυσίδας και πρέπει να συνεχίσετε το παιχνίδι παίζοντας με τους ίδιους κανόνες.

Από τα κοριτσάκια:

Φρανσίν ή αλλιώς «Broken Soul»: Η κοπέλα-φαινόμενο κατά τη γνώμη μου ως προς όλα. Είναι γλυκιά, όμορφη, έξυπνη, ευαίσθητη, αληθινή. Διαθέτει ωραίο και παραστατικό λόγο και κάθε φορά απολαμβάνω τα posts της είτε είναι συναισθηματικά είτε όχι. Πάντα καταφέρνει να με αγγίξει και ομολογώ πως έχουν υπάρξει φορές που διαβάζοντας κάποιο post της έχω δακρύσει ή προβληματιστεί.

Παιδίσκη ή αλλιώς «Μέσα από τα μάτια και τις διόπτρες μιας παιδίσκης»: Την ανακάλυψα τυχαία μέσα από ένα βίντεο στο youtube. Άρχισα να τη διαβάζω και εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο που παρουσιάζει τα πράγματα και την καθημερινότητά της. Έχει ένα ιδιαίτερο στυλ γραψίματος που σου κεντρίζει το ενδιαφέρον και συχνά βρίσκω δικές μου σκέψεις και ανησυχίες μέσα στα posts της.

Γιώτα ή αλλιώς «Μια καλημέρα είναι αυτή πες τη κι ας πέσει χάμω»: Μα θα μπορούσα να βγάλω απ' έξω το καφενείο της γειτονιάς όπου μαζεύεται όλο το pathfinder για καφεδάκι;! Τι κι αν δεν περνάω κάθε μέρα από τα λημέρια της, όποτε την επισκέπτομαι πίνω το ωραίο καφεδάκι της και απολαμβάνω την όμορφη καλημέρα της. Σας συνιστώ να περνάτε και εσείς, ειδικά κατά τη διάρκεια των κρύων ημερών του χειμώνα...

Από τα αγοράκια:

Τζονάκος ή αλλιώς «Τζονάκος» (χαχα... τον έχω πιάσει να αλλάζει τίτλους στο blog και δεν ρισκάρω να βάλω κάποιον...): Τι να πω τώρα για αυτό το παιδί;! LoL! Τζονάκος είναι αυτός και δεν συγκρίνεται με κανένα! Του έχω αδυναμία, αλλά δεν το ξέρει... γι' αυτό μην του το πείτε! Τον γνώρισα στο bloggers party και έκτοτε μιλάμε συχνά. Μοναδικός και καυστικός σε ό,τι ποστάρει με ατέλειωτο χιούμορ και φαντασία...

Νίκος Περάκης ή αλλιώς «Τα πιο όμορφα συναισθήματα» (δεν είναι τίτλος του blog του, εγώ τον έβαλα...): Πραγματικά μέσα στο blog του γεννά τα πιο όμορφα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος. Τα ποιήματά του πάντα μοναδικά και ευαίσθητα που σε ταξιδεύουν σε κόσμους που μόνο ο Νίκος, η αγάπη και η φαντασία ξέρουν να δημιουργούν! Άλλο ένα blog που συχνά με συγκινεί και με κάνει να δακρύζω και να θυμάμαι όμορφες αλλά και άσχημες στιγμές της ζωής μου...

PsyxiatroΖ ή αλλιώς «Τρελοψυχίατρος»: Φυσικά το «τρελοψυχίατρος» δεν είναι το όνομα του blog του, αν και θα μπορούσε χεχε. Ο χώρος του είναι το πρώτο blog που αντίκρισα ποτέ και ο ίδιος αποτελεί έναν από τους λόγους που αποφάσισα να φτιάξω και το δικό μου blog στο οποίο με βοήθησε. Είναι ένα τρελαμένο παιδί που απολαμβάνει και παρουσιάζει όσα νιώθει/σκέφτεται ή του συμβαίνουν με τον δικό του πάντα εντυπωσιακό και συχνά αφοπλιστικό τρόπο. Όταν τον γνώρισα είδα από κοντά τη ζωντάνιά του, το χιούμορ του, το πάθος του για ζωή, την εξυπνάδα του και το πόσο ταλαντούχος είναι, κάτι που φυσικά έχει αποδείξει πολλάκις και μέσα στον προσωπικό του χώρο. Μην περιμένετε να παίξει το παιχνίδι αυτό... η απάντηση πάντα είναι «βαριέμαι»! Τον συγχωρώ χεχε...

Αυτά είχα να παρουσιάσω εγώ με μεγάλη δυσκολία όπως προείπα. Ελπίζω όλοι οι υποψήφιοι να συνεχίσουν την αλυσίδα του blogοπαίχνιδου και τους εύχομαι να συνεχίσουν να ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ με όποιο τρόπο εκείνοι επιθυμούν...

Μέμα

Χμ... έτσι αναφέρουν στο link αυτό:

http://tcc.itc.it/people/rocchi/fun/europe.html

Αξίζει να το δείτε και να γελάσετε!!!

Μέμα

.......Πιστεύετε ότι είναι μια ταινία που οδηγεί σε φαύλο κύκλο; Ή που δεν έχει να δώσει κάτι καινούριο; Κι όμως... οι ρόλοι κάθε φορά αντιστρέφονται και το παιχνίδι παίζεται με διαφορετικούς κανόνες μέσα από διαφορετικές δοκιμασίες! Είπε κανείς γιατί η αστυνομία δεν τον πιάνει επιτέλους τον διεστραμμένο ψυχάκια;;;!!! Εσείς λοιπόν που το λέτε... αποκωδικοποιήστε τα μηνύματα, προσέξτε τις σκηνές... δεν αρκεί μια φορά για να δεις πίσω από αυτά που επιλέγουν να σου δείξουν... και όταν τα δείτε... ελάτε και πείτε και σε μας πώς γίνεται να τον πιάσεις!!!.......

Περισσότερα

• Κατηγορίες: ενταση, τρελα, ταινίες, πάθος
• Διάβασε το κείμενο και άφησε το σχόλιό σου...
•